Delen

Getuigenis samen inburgeren

Het blijft verrassen hoeveel anderstaligen ieder jaar, zonder verplichting, vragen of zij een Nederlandstalige coach kunnen krijgen om hun Nederlands te oefenen en nieuwe mensen te leren kennen. Even verrassend is het grote aantal vrijwilligers dat ‘ja’ zegt op de vraag om coach te worden van een anderstalige.

Samen Inburgeren is al lang niet meer het eerste het beste ‘buddy’ project. Kandidaten nemen deel met het hele gezin, betrekken hun kinderen in het proces en staan open voor een nieuw avontuur. Voorkennis is niet vereist. Een gezonde dosis openheid en enthousiasme brengen je al ver op weg.

Dit jaar zijn er 21 coaches actief. Samen hebben ze contact met 30 inburgeraars, meestal als gezin. Twee coaches en twee gezinnen van inburgeraars deden hun verhaal.

> Lees de volledige getuigenis

 

Tine, een echte ‘schapenkop’, werd gekoppeld aan Arben en Bessarta, een koppel met twee kinderen uit Kosovo. Ze wonen nu anderhalf jaar in België.

Arben:  ‘We volgen allebei Nederlandse les. Een nieuwe taal leren is als volwassene niet eenvoudig. Het begrijpen gaat vlotter dan het spreken. Ik wil in de toekomst graag werken als buschauffeur. Het is een sociale job, waarbij ik elke dag mijn Nederlands kan gebruiken.

We doen mee met ‘Samen Inburgeren’ omdat je je niet op je eentje kan integreren. Daarvoor heb je contact nodig met de plaatselijke bevolking. Met Tine oefenen we onze taal, maar ze is ook een grote steun voor ons gezin.’

Bessarta: ‘De kinderen spreken ondertussen thuis enkel nog Nederlands en ik vraag geregeld wat een woord betekent. Zo leer ik Nederlands van hen. In Kosovo zat ik in mijn laatste jaar journalistiek, maar ik weet dat ik in België die droom moet opbergen. Als journaliste moet je taal perfect zijn. Ik blijf wel werken aan mijn kennis van het Nederlands en ga daarna een opleiding doen om als verzorgster aan de slag te kunnen. Ik wil dat ouderen een menswaardige verzorging krijgen en wil daartoe bijdragen.

Tine heeft ons al veel geholpen met de kindjes. Dankzij haar volgt onze dochter nu balletles en onze zoon karate.’

Tine: ‘Met alle oorlogen in de wereld vind ik het persoonlijk onze plicht om mensen te helpen. Vandaar dat ik me als coach inschreef voor ‘Samen Inburgeren’.

Agnes vormt met haar aanstekelijk enthousiasme een duo met Massoome uit Iran. Ze is bijna vier jaar in ons land.

Massoome (Massi): ‘Omdat ik problemen had met de Iraanse overheid kon ik niet langer in het land blijven. Ik heb mijn moeder en mijn andere zus moeten achterlaten, een moeilijke beslissing. Zeven maanden geleden kreeg ik te horen dat ik effectief in België mag blijven.

Het eerste jaar dat ik hier was, had ik heimwee. Ik miste die Iraanse sfeer en de sociale contacten. Maar de hulpvaardigheid van de mensen heeft mij erdoor geholpen. Ik volg nu Nederlandse les en wil vooruit in het leven.

Omdat ik verlegen ben en contacten niet zomaar vanzelf komen, schreef ik me in voor ‘Samen Inburgeren’. Mijn zus deed vijf jaar geleden al mee met de allereerste editie en voor haar was het een hele leuke ervaring. Nu heb ik zelf een fantastische coach.

Agnes: ‘Ik hoorde veel mensen zeggen: ‘De anderen moeten integreren’. En ik dacht: integratie moet van twee kanten komen en ik wil iets doen om mensen daarbij te helpen. Het is erg makkelijk gezegd dat het van ‘de andere kant’ moet komen, maar zo werkt het niet. Het moet ook van ons komen. Dus ik vond: in plaats van veel grote woorden te gebruiken kan ik beter iets doen en mijn nek uitsteken.

Het is in het begin wat zoeken naar wat je samen kan doen. We hebben dan de zakjes gebruikt die we van de stad krijgen met tickets en bons. Massi en haar familie zijn zo’n warme mensen. Ons verhaal stopt zeker niet wanneer het project stopt in december.’

Het volledige verhaal van Tine, Arben, Bessarta, Agnes en Massoome lees je hier.

 

Info: integratie@lier.be

Uitgelicht

Getuigenis Samen Inburgeren

13 oktober 2016,  pdf, 296kB

Download dit bestand